یکی از خلاقیت های زبانی من و دوستم در سیزده سالگی این بود که به بیسکوییت های بای (Hi Bye) می گفتیم :«سلام خداحافظ». و بعد هار هار به این خلاقیت مان می خندیدیم. البته گاهی هم می گفتیم : « درود بدرود».

بله... ما همین قدر آدم های فانی و بامزه ای بودیم!